هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم
با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند
بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است
تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش
تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم
کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

قیصر امین پور

مهربانم

در سکوت شب وبه دور از غوغای روز های شلوغ و پر از دغدغه ی این دنیا

 راز دل گفتن با تو چه آرامشی به دل می دهد

تو تنها کسی هستی که از دل تنگی ها و حرفهای دلم خسته نمی شوی

و به راستی تو بهترین پناهی وامید هر خسته دلی

دوستت دارم وشادم از این که تورا دارم خدای من.......