اي هميشه جاری! ای بهار کوتاه! ای ترنم باران وحی!

در شکوه مقام تو حيرانم که معنويت رشته‌های چادرت دست نياز می‌آويزد و معرفت

به غبار آستان خانه‌ات بوسه مي‌زند.

 برهوت اين دنيای خاکی شايان ميزبانی چشمه سار هميشه جاری تو را نداشت.

تو که در آيينه زخم‌ها و داغ‌ها و در هجران پدر غريبانه زيستی و در وداع شبانه‌ات با

پهلويی شکسته، خانه گلين را

 به اميد آغوش بهشتی پدر ترک گفتی...

خدايا مرا قلبی ببخش

 كه برای ديگران بتپد

با اشك ديگران اشك بريزد

از شادی ديگران شاد شود

 و رنج ديگران را رنج خود بداند.

ای عزیزترین ها در نزد خداوند

زمانی که سرود آمدنت

بر لب فرشتگان زمزمه شد

شاید به جای شادی

غمی در دلشان پدید آمد

چرا که محبوبترین افراد

در نزد خدا

به زمینی هبوط می کند که در آن

ظرفیت پذیرش ای گوهر گرانبها را ندارد

نمی دانم

رازش را فقط خدا می داند

فقط می توانم بگویم :

میلادت مبارک ای اسطوره صبر و نجابت

زگورستان گذر کردم صباحی

               شنیدم ناله و افغان و آهی

شنیدم کله ای با خاک می گفت

        که این دنیا نمی ارزد به کاهی    

اگر کار به گفتار است، بر سر گویندگان ،تاجم.

و اگر به کردار است ، به کلمه گفتن محتاجم.

الهی!

آن را که تو خواهی، آب در جوی روان است.

و آن را که تو نخواهی، چه درمان است.

الهی!

تا مهر تو پیدا گشت، همه مهرها جفا گشت!

و تا  بِرّ تو پیدا گشت، همه جفاها وفا گشت!

الهی!

جوی تو روان و مرا تشنگی تا کی؟

این چه تشنگی است؟ و قدح ها می­   بینم پیاپی